Srpska policija može i treba, ali u isto vreme i ne mora da osigura bezbednost građana tokom održavanja Parade ponosa, zaključak je istraživača BCBP Saše Đorđevića.

Održavanje manifestacije „Parada ponosa" je pre svega događaj promovisanja osnovnih ljudskih i manjinskih prava LGBT populacije kojom pripadnici te populacije skreću pažnju da još uvek trpe diskriminaciju i pretnje nasiljem zbog svoje seksualne orijentacije. Uprkos tome, svedoci smo da se o najavljenom događaju govori i piše pre svega u kontekstu bezbednosti učesnika događaja, ali i sposobnosti državnih organa da se efikasno suprostave najavljenom nasilju i pretnjama upućenim kako učesnicima Parade tako i pripadnicima Ministarstva unutrašnjih poslova.

Svaki sportski događaj predstavlja prostor za socijalizaciju, bilo da je u pitanju prepuštanje nasilju i najprimitivnijim porivima, ili staro, dobro uživanje u pobedi. Usled tragičnih događaja (slučaj Taton 2009; parada ponosa 2010.) mnogo je vremena kod nas potrošeno na raspravu o nasilju u sportu.

Sedam ljudi u Srbiji nastradalo je u ispoljavanju navijačkog nasilja od 2000. godine do danas. Neredi na i pre sportskih takmičenja u poslednje dve godine podstakli su političku, akademsku i medijsku debatu. Incidenti na stadionu „Luiđi Feraris" u sprezi sa Paradom ponosa su samo „začinili" postojeću debatu. Cilj rada je da podstakne javnu raspravu o nedostatku regionalnog okvira saradnje u borbi protiv huliganizma i nasilja na sportskim priredbama međunarodnog karaktera.